- Szybka wysyłka i łatwe zwroty
Berneński pies pasterski, potocznie nazywany berneńczykiem, to popularny pies rodzinny i towarzyszący. To duża, długowłosa rasa o efektownym czarno-trójbarwnym umaszczeniu. Choć często trafia zarówno do domów z ogrodem, jak i mieszkań, nie jest to pies odpowiedni dla każdego. Mimo urody i przyjaznej natury, berneńczyki mają również cechy, które mogą stanowić wyzwanie dla przyszłych opiekunów. Poniżej znajdziesz rzetelny opis rasy przygotowany przez behawiorystkę – sprawdź, czy to pies dla Ciebie.
Berneńczyki to psy typu molosowatego: solidnie zbudowane, ale jednocześnie stosunkowo żwawe jak na swoje gabaryty. Zwykle są radosne, towarzyskie i chętnie spędzają czas z rodziną. Dobrze dogadują się z dziećmi i innymi psami, a powrót opiekuna do domu witają z ogromnym entuzjazmem.
Mimo łagodnego usposobienia, potrafią być skutecznymi stróżami – intruz na posesji nie będzie powitany przyjaźnie.
Choć zgodnie ze wzorcem rasy berneńczyk powinien być stabilny emocjonalnie i odważny, coraz częściej spotyka się osobniki lękliwe. To efekt nieprzemyślanej hodowli nastawionej na wygląd, a nie temperament. Strach przed obcymi czy hałasami może utrudnić życie, zwłaszcza w mieście.
Zdarza się też, że samce bywają konfliktowe wobec innych samców. Dla właściciela dużego psa może to być duże wyzwanie.
Dlatego kupując szczeniaka, koniecznie wybieraj hodowle ZKwP, poznaj rodziców i upewnij się, że są zrównoważeni. Unikaj pseudohodowli i szczeniąt niepewnego pochodzenia.
Berneńczyki zwykle świetnie odnajdują się w rodzinach z dziećmi. Lubią wspólne zabawy, wycieczki i odpoczynek z domownikami.
Należy jednak pamiętać, że każdy pies może ugryźć, jeśli czuje się zagrożony – dlatego trzeba uczyć dzieci prawidłowego kontaktu z czworonogiem i obserwować sygnały stresu u psa.
Berneńczyk nie jest typem sportowca, ale potrzebuje regularnych spacerów i aktywności. Brak ruchu sprzyja problemom zdrowotnym i otyłości.
Większość berneńczyków uwielbia lasy, góry oraz pływanie, które jest świetne dla ich stawów.
Tak, ale tylko jeśli zapewnisz mu odpowiednią dawkę ruchu i zadbasz o chłodne miejsce latem. W mieście szczególnie ważny jest stabilny temperament – lękliwy czy dominujący pies może sprawiać kłopoty.
Berneńczyk chętnie współpracuje, choć nie ma takiego „zapału do pracy” jak rasy typowo pasterskie. Sprawdzi się w:
Agility czy frisbee są możliwe, ale trzeba dostosować poziom aktywności do budowy psa.
To duży pies ważący 30–55 kg i mierzący 58–71 cm w kłębie. Charakteryzuje go długie, trójkolorowe futro.
Pielęgnacja obejmuje głównie regularne czesanie i dbanie o zęby.
Dieta powinna być wysokiej jakości – to ważne ze względu na skłonność do chorób nowotworowych i problemów ze stawami. Psy z alergiami zwykle dobrze reagują na karmy monobiałkowe.
Koszt miesięczny zależy od sposobu karmienia:
Dodatkowo trzeba wziąć pod uwagę zabawki, akcesoria i – przede wszystkim – opiekę weterynaryjną, która u dużych ras może być kosztowna.
Berneńczyki żyją stosunkowo krótko – średnio 6–10 lat. Najczęstsze choroby:
Pies z hodowli ZKwP kosztuje 3000–7000 zł, w zależności od linii i osiągnięć rodziców. Tańsze szczeniaki spoza legalnych hodowli niosą ogromne ryzyko problemów zdrowotnych i behawioralnych.
Berneńczyki pochodzą ze Szwajcarii i historycznie były wykorzystywane jako psy pasterskie, stróżujące i pociągowe – pomagały m.in. w transporcie mleka i sera. Obecny wygląd rasy ukształtowano na przełomie XIX i XX wieku. W 1913 roku rasa została oficjalnie uznana w Szwajcarii.
Berneńskie psy pasterskie są podatne na poważne schorzenia genetyczne, w tym szczególnie na nowotwory (np. histiocytozę), choroby stawów takie jak dysplazja oraz problemy kardiologiczne. To właśnie te predyspozycje sprawiają, że średnia długość ich życia jest niższa niż u wielu innych ras.
Przeciętna długość życia wynosi około 6–8 lat, choć niektóre osobniki dożywają 10–12 lat.
Poza nowotworami i problemami ze stawami mogą doświadczać schorzeń żołądkowo-jelitowych, alergii skórnych oraz chorób autoimmunologicznych.
To z natury łagodna, przyjazna i spokojna rasa. Jednak brak socjalizacji, stres czy złe traktowanie mogą prowadzić do zachowań agresywnych – jak u każdego psa.
Może się to zdarzyć, ale nie jest typową cechą tej rasy. Kluczowe są prawidłowe wychowanie, kontakt z ludźmi i zwierzętami oraz odpowiednia socjalizacja już od szczeniaka.
Tak – zazwyczaj świetnie dogadują się z dziećmi, są cierpliwe i troskliwe, choć zawsze warto nadzorować kontakt psa z najmłodszymi.
Tak, te psy są mądre i zazwyczaj chętnie współpracują, choć czasem potrafią wykazać się uporem.
Z odpowiednią socjalizacją mogą żyć w zgodzie z kotami i innymi zwierzętami domowymi.
Dzięki gęstej sierści dobrze znosi chłód, jednak nie powinien żyć stale na zewnątrz. Najlepiej czuje się blisko swojej rodziny i nie powinien być izolowany.
Zdecydowanie tak. To pies rodzinny, który potrzebuje kontaktu z ludźmi.
Tak, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej ilości spacerów i codziennego ruchu. Choć preferuje przestrzeń, może przystosować się do życia w bloku.
Zwykle spożywa około 3–4,5 szklanki karmy suchej dziennie, podzielone na dwa posiłki. Oczywiście ilość zależy od aktywności, masy ciała oraz jakości karmy.
Zabronione są m.in.:
Pitbull to jedna z najbardziej rozpoznawalnych, ale i najczęściej błędnie ocenianych ras psów. Wokół tych zwierząt narosło wiele mitów, które nie mają potwierdzenia w rzeczywistości.
Rottweiler to rasa, która od lat wzbudza respekt swoim wyglądem, a jednocześnie zachwyca charakterem. To pies o potężnej sylwetce i niezwykle wrażliwym wnętrzu, który potrafi
Kategorie
Rasa Psa
Lokalizacja
